***Radio Macuto***

O día 4 de maio, hai uns dez días, foi o meu cumpreanos. Xa son 27, e considérome afortunado de poder seguir sumando anos. É nestas datas cando reflexiono máis sobre a miña vida, o que foi, o que é, e o que será. Intentando facer unha análise, avalío con coidado a miña relación cos demais, coa miña familia, cos meus amigos, ou compañeiros de traballo.

Dende a nenez, sempre tiven a curiosa e, ás veces, estúpida pretensión de intentar agradar a todo o mundo, de recibir sempre un sorriso, de facer que o que estaba ao meu carón non tivera medos e a súa angustia fose menor. Isto levoume moitas veces ao fracaso, a non conseguilo e unha decepción que me acompañaba durante un tempo. Recoñezo tamén, que estiven moitas veces trabucado, que non escollín as palabras adecuadas, que non estiven ao cento por cen, pero supoño que iso é unha característica inherentemente humana, sen a que ninguén pode vivir.

Moitas foron as persoas que atopei no camiño da miña vida, unhas seguiron conmigo, outras tan só estiveron por un tempo, pero aínda volven de cando en vez, e moi poucas desapereceron defitivamente nas reviravoltas da vida, para non voltar nunca máis. A case todas as lembro con cariño, i emociónome recordando moitos momentos compartidos. Ás veces me pregunto cómo puiden ter tanta sorte...

Dende hai uns poucos anos, afeccioneime á filosofía. Supoño que a miña condición atea, me empurra irremediablemente a procurar respostas a moitas preguntas, sempre, por suposto, dende un punto de vista racional. Lembro cando era neno, que me facía moitas preguntas, que para mín non tiñan resposta. Iso frustrábame moitísimo. Agora, sinxelamente, creo que moitas preguntas non teñen por qué ter unha resposta única, ou lóxica. Hai cousas que son así; sen máis.

Xa hai máis dun ano que a miña bitácora botou a andar, e hai tempo que quería publicar eiquí unha pequena confesión, que aínda que case todos os meus amigos xa saben, outros non. Para mín xa non ten tanta importancia, aínda que os pequenos pasos son os que fan os grandes camiños, é este pode ser un deses pequenos pasos cara a normalización: son homosexual.

Fago pública a miña condición sexual, non por morbo, ou para chamar a atención. Simplemente quero contribuir, dalgún xeito, a normalización dunha condición que nada ten de "anormal", que hai moita xente que vive calada, de costas ás súas familias e os seus amigos, ocultando un segredo, que co paso dos anos, faise máis difícil de agochar. O certo é que non é unha tarefa sinxela, que un non recibe o apoio da súa familia, ou fai coma se non fora certo (coma é o meu caso). Dos amigos aínda non teño queixa, todos o recibiron dun xeito maduro e normal, aínda que sempre hai temas que lles custa aceptar, coma pode ser o matrimonio ou a adopción.

O outro día lin unha nova do maxistrado Grande Marlaska - que recoñeceu públicamente a súa condición homosexual (de feito está casado) - no xornal "El País". O maxistrado asistíu a un instituto para concienciar aos mozos e mozas na normalización e aceptación da orientación sexual na pubertade. Eloxio profundamente a acción deste home, ¡ogallá tivera tido eu unha charla semellante cando era máis novo! Durante moitos anos pensei na miña diferencia coma unha enfermidade, ou coma un pecado. ¡Bendito o día que me decatei que a Igrexa é unha manipuladora da moral! Afortunadamente xa quedou atrás o tempo dos tormentos relixiosos, e a represión persoal á que me sometín durante moitos anos.

Cada ano que pasa desexo máis libertade, aínda que sobre todo máis normalización do tema. Os homosexuais temos xa moitos dereitos, pero non a suficiente aceptación e normalización social. Eu quería poñer a miña pequena contribución, o meu pequeno gran de area para poder acadar non só esa aceptación social, se non o máis importante: a miña propia aceptación persoal.