***Radio Macuto***

Tan só faltan 6 días para a volta a casa. Foron cinco meses de actividade, de risas, de amizades, de choros, de decepcións, de incertidume... Antes de chegar a Inglaterra, lembro as palabras da miña queridísima amiga (a que boto moito de menos, aínda que non lle dea sinais de vida) Martiña: "Ai, Luisiño, se pensas que os franceses non son bos, espera a ver aos ingleses". O dicía resignada, con sorriso nos beizos e mirando cara min, sabedora do mexeriqueiro que son. A ela a coñecín polo noso Eramus, en Lyon (Francia), unha etapa incríble da miña vida, a pesar de todo o que nos aconteceu en aquela horrible residencia, e o barrio, ¡meu deus!
Teño que dicir que Martiña é unha desas persoas que comunican paz, que son extraordinariamente ecuánimes, un remanso de auga morna, que contrasta co súa personalidade nerviosa e apasionada, en definitiva, alguén que non deixa indiferente.
Eu sempre a escoitei con certo pracer, tendo a seguridade de que aquilo que dicía estaba sempre acertado. Alédome, que por unha vez, estivese trabucada.
A miña experiencia en Inglaterra foi remarcable. Non só porque coñecera amigos dos que deixan a súa bandeirola cravada na terra do camiño da túa vida persoal, senón porque coma cada unha das estancias que fixen no extranxeiro, foi absolutamente enriquecedora. Coñecín xente de Arxel, Exipto, Turquía, Polonia, Francia, Inglaterra, Irlanda, China, Canadá... e por suposto de España.
A sorpresa, sen dúbida, foron os ingleses. Algúns estereotipos que temos en España caeron ás poucas semanas de atoparme en Inglaterra. A familia inglesa coa que convivín estes 5 meses sempre foi amable, educada, atenta e cariñosa comigo, foi o que se pode dicir, a miña propia familia. O seu sentido do humor, lonxe de ser o típico inglés, achégase ben a retranca galega, e a súa preferencia pola ironía é destacable. Pasei bos momentos na súa cociña, houbo mil anéctodas co idioma (a miña favorita: confundir "shit" (merda) con "sheet" (saba) - isto é o que pasa por ter vocais curtas e longas!!! -). Non me arrepinto (nin moito menos) de ter vido eiquí. De feito invítovos a que o fagades.
Podería seguir falando durante moito tempo das persoas que coñecín, dos meus amigos, tantos os novos (coma Tach), ou os que xa o eran antes de vivir aquí (coma Ismahan), aínda que iso o reservo para o persoal.
Agora chega o momento das despedidas, de poñer orde na miña vida, de voltar ao vello, ao de sempre, que non por vello é malo, maís ben ao contrario (coma a viño). Toca voltar a Galicia, reencontarse cos amigos, coa familia, coa comida, coa sensación de encaixar perfectamente con todo e todos os que te rodean. Con non sentirte foráneo. É unha sensación única, que tan só sintes cando vives por un tempo fóra do teu país.
Tempo de despedidas. Eu sempre digo un "ata logo". Sei que voltarei algún día, moi pronto...